Bırakırsan kendini ayrılıkların meçhul kollarına
Ya pes edip susmayı öğrenmelisin
Ya da kalleşçe sırtından vurulmayı
Dalarsan eğer anılarla dolu kapkaranlık kuyulara
Ya karanlıkta görmeyi öğrenmelisin
Ya da önüne gelen her engelde dizlerinin üzerine düşmeyi
Hayatını harcarsan böyle bomboş sevdalar uğruna
Bir gün bir yerlerden çok acı bir darbe yersin
Adam akıllı sevmek istediğinde ise önce otur bir düşün
Bugün ayakta duramıyorsunki yarın nasıl seveceksin?

Sen birgün bırakıp gidersen önüne serilen hayata rağmen
Sanma ki ben gözyaşlarımı yoluna dökerim
Konuşmak yerine birgün susmayı seçersen
Lügatımdaki sana dair cümleleri bir kalemde siler geçerim

Her biten satırda artmakta sana dair boşluklarım
Her geçen saniye biraz daha unutulmakta yokluğun
Kimseyi tanımaz deli sevdam biterse şayet birgün
Sıcaklığınla terleyen ellerimle sensizliğin kollarını sararım

Yine de seni arar biliyorum bu yapayalnız ruhum
Suskun yüreğime konuşmayı öğretmek daha zor olacak biliyorum
Sensizliği tadacak olan kalbimle değil
Seninle dolu bütün benliğim tükenecek belkide bunuda görebiliyorum
Yine de güzel gözlüm sana her satırda söylemek istiyorum
Sen gidersen şayet bu kalpten
Ne adını anar bu dilim ne de sevgini taşır kalbim
Sana bütün nimetler adına yeminler ediyorum

Rüzgarda kulağıma gelse de narin sesin
Yağmurlarda ısıtsada nefesimi nefesin
Hiçbir acı kar etmez artık bu kalbe bunu iyi ezberleyesin

Bencil şiirlerim olabilir sevdana dair
Veya saklambaç oynayan arsız çocukların
Komşunun bahçesine saklanması gibi
Bir anda sana yazılan satırlar bir yerlere gizlenebilir

Öylesine isyanların eşiğinden döndüm ki
Kimse bana inanamadı
Öyle insanlar sevdim öyle kalleşler gördüm ki
Kimse neden ayaktayım hala anlayamadı
Seni Seviyorum sözünü ağızlarda sakız edenler mi?
Yoksa sırf insanları kullanmak için birbirlerine ilan-ı aşk edenler mi?
Aşkın gerçek sahipleridir kimse bu sorularımı cevaplayamadı

Ve birgün sen gideceksin
Ben arkandan bakakalacağım
Dur demelerim sana bir anlam ifade etmeyecek
Sesim soluğum kilitlenmiş sanki o an gıkım bile çıkmayacak
Susmayı beceremediğim gibi
Konuşmayı bile beceremeyeceğim arkandan bakarken

Kalabalığına dalmalı yaşadığım şehrin
Gürültüsü duyurmasın isyanımdaki acı çekişin
Seni satırlara gömmeyi becerebilirmiyim bilemem ama
Sen bilmediğim dünyaya bir anda çekip gideceksin
Şarkılarımızı söylerken aşkımız üzerine
Sen en koyu ayrılık şiirlerini kalemlerime öğreteceksin
Yumduğum gözlerimde yitik sevdalar
Elbet bir gün geri dönmek için adaklar kurban edeceksin

Belki de bana göre değil ölesiye sevip sevdalanmak
Düpedüz yaşamalıyım belki de uğruna ölünülecek aşkı
Gecelerim umursamaz
Rüyalarım pespembe olmalı belki de
Yürek yangınımı bir bardak su bile söndürebilmeli ne dersin?
İçimde kibrit kutusunu bile yakamayacak kadar ateş olmamalı
Evet evet bundan sonra bu yürekte aşklar böyle yaşanmalı

Canımı yakacağın nice geceler olacak
Belki de mezardaki ölü gibi yapayalnız kalacağım
Hiç bir şeyin olmadığı anlamsız saatler ötecek baş ucumda
Belki hak edeceksin bu gözyaşlarını belki ahım sende kalacak
Dün nasıl olduysa güzel gözlüm
Bugünde yarında єяκєκℓєя нєρ уαℓиıζ αğℓαуα¢ακ...!!!


Alıntı